DOG AND THE OWNER

MY OWN CAMPAIGN

12.12.15

OSOBOWOŚĆ

               Rozłożyłem go na czynniki pierwsze,
żeby móc zebrać i poskładać według  własnego schematu
          Tylko czy dzięki temu poznałem jego osobowość?

NOT EXISITING SISTER

TRAVELER

Razak- dziecko w ciele mężczyzny.
Jako osiemnastolatek, wyrzucony  przez ojczyma, opuścił rodzinną Ghannę i 

rozpoczął swoją tułaczkę. 

W trzy miesiące, bez pieniedzy pokonał pieszo 6000 km,

 docierając tym samym do Libii. Dowiedziawszy się o śmierci matki,

  postanowił wyruszyć w dalszą drogę. 

Wszedł na pokład statku, przepełnionego ludźmi, dzielacymi jego los,

 którzy tak jak on, marzyli o lepszym życiu w innym świecie. 

  Statek pełen imigrantów zastał zatrzymany przez włoską straż przybrzeżną.
Ludzie znajdujący się na pokładzie zostali aresztowani i umieszczeni 

w obozach dla uchodźców. Czekają na dokumenty umożliwiające im pobyt we Włoszech

 nawet kilka lat. Czas spędzają głównie śpiąc, bądź grając w karty.

Kobiety z obozu sprzedają swoje ciała, pracując na ulicy. Ich stawka za godzinę to 10 euro.

 Nie często zdarza im się zarobić cokolwiek. 
Razak- nie lubi pizzy, 

nie może jeść świń i psów, kocha prowadzić samochód, choć nigdy tego nie robił. Jego największym marzeniem jest przetrwanie.

MIlanese boys

                                                                 

                                                                     WUJEK

                                                                  Mój tata miał trójkę  rodzeństwa.

                                                                            Dwóch braci i siostrę.

                                              Mało o nich wiem bo tata nigdy nie lubił opowiadać o sobie.

                                                              Jeden z jego braci zaginał kilka lat temu.

                                                                            Na zdjęciu też zanika.

Red dress

My Friend had a surgery

Bez powietrza / Without the air

DON'T PLAY WITH GUN

Volvo was her bigest love

New Delhi boy

Wivek poznał swoich rodziców w 1993 roku. Miał wtedy 3 lata. 

Został znaleziony na jednej z ulic w New Delhi. 

i have been in China

                                                                                                                      I have a friend there.
                                                                                                                         His name is York
                                                                                                          ''My name is York Like New York''
                                                                                                                              He said

ONCE I MET A GIRL

                  

Ostatni Ułan

                                                               

Pan Robert urodził się w na początku XX wieku, wychował się w arkadyjnych warunkach.

Jego tata był leśnikiem w majątku Hrabiego Ciesierskiego.

-Do szkoły każdego dnia musiałem maszerować 5 km w jedną stronę. Pamiętam , że bardzo tego nie lubiłem, 

ale jakże życie jest figlarne stawiając mnie w sytuacji gdzie dziś 90 lat później wspominam te spacery z 

utęsknieniem .                                                                                                                                               

Droga do szkoły dłużyła się niemiłosiernie, zaś powrót był bardzo szybki, ale i powód był ku temu. W domu 

czekała na mnie moja flintóweczka, którą zarzucałem na plecy i biegłem w las polować. Oczywiście w 

pierwszej kolejności musiałem zjeść obiad i odrobić lekcje. Kto by wtedy pomyślał, że zapałam taką miłością 

do broni.

Jako nastolatek wybiera szkołę rusznikarską. 

W 1939 przystaję do Noworuskiej  Brygada Kawalerii, która zostaję szybko rozbrojona pod Węgrami tuż po 

rozpoczęciu wojny. 

-I to kolejne marsze, które wspominam tylko te różnią się od tych z dzieciństwa. Są przepełnione strachem i 

cierpieniem.                                                                                                                                                     

Wracając wraz z taborem w pewnym momencie na drodze dostrzegliśmy ciała ułożone w poprzek drogi. 

Kiedy się do nich zbliżyliśmy okazało się, że to niemieccy żołnierze ułożeni tak przez okolicznych 

mieszkańców.                                                                                                                                                       

Kilku z nas wyrwało się do przodu by je usunąć z drogi. W tym samym momencie padła komenda by je 

pozostawić i po nich przejechać wozami. Nie byłem w stanie patrzeć, ani słuchać jak koła wozów 

przejeżdżając po ciałach, łamiąc kości.

Wtedy zdałem sobie sprawę czym jest wojna.

Kiedy po wojnie wracałem do warszawy spod gruzów wystawały kończyny ludzi. Bałem się, że któreś z nich to 

moja siostra, do której zmierzałem na Tamkę.

Wiele wspomnień  automatycznie usunąłem ze swojej pamięci. 

Choć jest jeszcze jedno. Po wojnie spacerowałem ze swoim 6 letnim synkiem. Nagle usłyszeliśmy potężny 

wybuch dobiegający z podwórka kamienicy, którą mijaliśmy. Prędko wbiegłem do środka. Na środku leżał 

chłopiec może 10-letni z rozerwanymi rękami, cały pokaleczony od wybuchu.

Jestem ostatnim ułanem z 26 Pułku Ułanów.

Dziś mam niespełna 100 lat i wiele wspomnień, których wolałbym nie mieć.